စပ္မိစပ္ရာ

ေန႔လားညလား

တံခါးေခါက္သံ ေတြဟာ သားကို သူတို႔ လာေခၚတာလား
အေမရယ္
အေမ့သားအိမ္ထဲ
ခဏ ဝင္ပုန္းပါရေစလား ။ ။

ညိဳထက္ညိဳ (ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၀)

အသံထြက္ အစစ္အမွန္မွာ

အသည္းႏွလံုး ႐ွိရာဆီမွာ
ကမ္း႐ိုးတန္း ႐ွိရာဆီမွာ
ေလႀကီးမိုးႀကီး
ရိပ္ႀကီးမည္းေမွာင္
အေရာင္ေတြ လာေနၿပီ
ငါ႔ဆီ အေရာင္ေတြ လာေနၿပီ
မႏၱလာမွာ
အျပန္တစ္ရာမက
ဆိုခ်င္ကခ်င္
အေမမာရယ္
ေသခ်ာတာေပါ႔
ျပည္ေတာ္ဝင္သီခ်င္းနဲ႔
ေပ်ာ္ၿပီးရင္းေပ်ာ္
ေ႐ႊျပည္ေတာ္သည္
ေလျပည္ငယ္ ေဆာ္သြင္းျမဴးမယ္ေပါ႔
ဆရာဝဏ္ရယ္
လာခ်င္တာေပါ႔
ပိေတာက္ေတြ လႈိင္တဲ့ေႏြမွာ
ခေမာက္ေတြ ႏိုင္ေစရမယ္ေလ
ခေလာက္ကေလးရယ္တဲ့ ဒိုးဒိုးေဒါင္
ေဟာဒီမွာ ဖိုးေမာင္လာၿပီေပါ႔
ဆရာျမရယ္
လာရမွာေပါ႔
ေဟာဒီေကာင္ဟာ
ပလူေမြး ပလူေတာင္ ကတည္းက
ဆရာ့အေရာင္ နဲ႔ ပါးေျပာင္ခဲ့သူေပါ႔
ဆရာၿငိမ္းရယ္
ကဗ်ာယိမ္းမွာ
ကြ်န္ေတာ္လဲ အထာမစိမ္း ခဲ့သူေပါ႔
ေနညိဳညိဳ ေရညိဳညိဳ မွာ
အႏုပညာ ေထေတြးကေလးနဲ႔
ဘဝကို ေျဖေဆးေပးၾကေသး တာေပါ႔
ေအာင္ေဇယ်တု
ေငြခ႐ုနဲ႔
အေမစုေရ
သေျပႏုခ်ိန္ ဟာ ေရာက္လာရမွာ မလြဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏႊဲၾကရမယ္ေလ
အေဝးဆီ
ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္ေငး
ဆရာေဖာ္ေဝးေရ
လွ်ာေပၚမွာ ထြန္ေၾကာင္းအရစ္ရစ္
ေခတ္ႀကီးက ထုဆစ္ခဲ့
ဒဏ္ရာေတြ ငါးရစ္တက္ခဲ့ေလရဲ႕ဗ်ာ
ကမာၻမေၾက
ကဗ်ာေတြနဲ႔
ေသာ္ကပင္ကေလးေအာက္က
ဆရာေမာင္ေသာ္ကေရ
ဒီေကာင့္ရင္ထဲ
ဆရာ့မီးျခစ္ တစ္ဆံေလာင္စြဲ
ဘယ္သူ ၿငိွမ္းခြင့္ ႐ွိေလလိမ့္မလဲဗ်ာ
ဆရာဂ်မ္းေရ
ကဗ်ာကမ္းကို
ဆရာ့ေလွကေလး ျပန္ကပ္ခဲ့ပါဦး
ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ခဲ့ဦးမယ္ေလ
ကမာၻႀကီးရယ္
ကန္႔လန္႔ကာႀကီးရယ္
ကမာၻတစ္ျခမ္းကို
ကဗ်ာနဲ႔ ထမ္းထမ္း ထားတတ္တဲ့
ဆရာေခ်ာရယ္
ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ထမင္းစားၾကမယ္
ထမင္းစစ္စစ္ စားၾကမယ္
ၿပီးရင္ ကဗ်ာကသိုဏ္း နဲ႔
ကဗ်ာဆိုင္းကို တီးၾကမယ္ေလ
ကဗ်ာေမွာ္ေတြနဲ႔
အစ္ကိုႀကီး ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး) ေရ
ဆရာေတာ္ ကိုပညာ့ ေက်ာင္းကိုေလ
ဗဟိန္းထက္ နဲ႔ သြားၾကမယ္
အဲဒီမွာ ျမင္းစီးရင္း
ဆရာၾကည္ေအာင့္ ကို ျပန္႐ွာၾကမယ္ေလ
ေလးမေရ
ေတြးသမွ် ေရးခ်မိတာေတြကလည္း
မင္း ႐ြတ္ဖို႔ ဆိုဖို႔ မွ်သာပဲ
မင္းျခံထဲမွာေလ
ငါ႔ဖို႔ ကဗ်ာေတြ စိုက္ေပးပါဦးကြယ္
ေတာေက်ာင္းေရ
ေျပာေကာင္းဆိုေကာင္းေအာင္
ငါ႔ခြက္ထဲ မင္းကဗ်ာ တစ္ပက္ႏွစ္ပက္ ထည့္ပါဦး
ၿပီးရင္ မင္း နဲ႔ ငါ
ဖေရဇာမွာ
သြားရည္စာ သြားစားၾကမယ္ေလ
ဆုမြန္ေရ
မင္းကေတာ့ လြယ္လင္ ၿမိဳ႕ေလးဆီက
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေဒါက္တာ ေနာ္မန္ဗက္သြန္းေပါ႔
ေဟာဒီ မင္းအစ္ကိုရဲ႕ အဆုတ္တစ္ျခမ္းကို
မင္း ေနပူထဲ ထုတ္လွန္းေပးပါဦး
ျခေသၤ့ကြ်န္းဆီက
သူငယ္ခ်င္း ပန္ဒိုရာေရ
မင္း ငါ႔ကို ဝိုင္ေတြ တုိက္ဦးမွာလား
ငါ လာဦးမယ္ေလ
ေနမဝင္ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ႏွင္းေတြေဖြးရင္
လင္းေအးထင္ေရ
မင္းဆီမွာ ကဗ်ာ ဒီႏွစ္ အထြက္ေကာင္းပါရဲ႕လား
ငါ ေမွ်ာ္မိတယ္ေလ
အစ္ကိုႀကီး ကိုစည္သူေရ
နယူးေယာက္ကိုေတာ့
နယူးလိုက္ဖ္ မွပဲ လာလည္ေတာ့မယ္ဗ်ာ
အဲဒီေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔
ခ်စ္ေၾကာင္းခင္ေၾကာင္း ဆက္ေျပာၾကတာေပါ႔
တင့္ထူးေရ
မင္းကေတာ့ ေရမီးမစံုလည္း
ေလထီးခုန္ရဲတဲ့ ကဗ်ာစစ္သည္ ႀကီးပဲေပါ႔
ယရက္ နဲ႔ နနာရီ မွာ မင္းငါ႔ဆီ လာခဲ့ပါဦး
မဲေဆာက္က
ရဲလဲမေၾကာက္
သရဲလဲ မေၾကာက္တဲ့
ငါ႔ညီ ေမာင္မ်ိဳးေရ
မင္း ငါ႔ကို အေဖာ္လုပ္ေပးမွာလား
ငါ လာခဲ့မယ္ေလ
အေမွာင္ေတြ မသမ္းခင္
အစ္ကိုႀကီး ကိုေဆာင္းယြန္းေရ
ေအာင္ပန္းကို သြားၾကရေအာင္ေလ
အဲဒီမွာ ကဗ်ာ ႐ွိေလရဲ႕
အဲဒီမွာ တာရာ ႐ွိေလရဲ႕
တို႔ေတြ တုတ္မထမ္း ဓားမထမ္း
ကဗ်ာေတြပဲ ထမ္းရင္း
ကဗ်ာလမ္း ကဗ်ာစခန္းမွာ
ကဗ်ာပန္းေတြ ဆြတ္ခဲ့
မာန္ႀကီးရဲ႕
ကမာၻကို ကဗ်ာနဲ႔ ခါးေစာင္းတင္ဖို႔ မာန္ႀကီးရဲ႕
ေန႔မီးညမီး ဆက္လို႔
အေကာင္းဆံုးအကြက္ နဲ႔
ငါ ေျခႏုတ္ေျခသိမ္း သြက္ခ်င္မိတယ္ကြာ
ညိမ္းညိဳေရ
လက္ဖ်ားမွာ ကဗ်ာေတြ သီးတဲ့တစ္ေန႔
တို႔ေတြ ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ႔
ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကေလး ေသာက္ရင္း
ငါးပိရည္ကေလး ဆမ္းရင္းနဲ႔
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ညိဳထက္ညိဳ(ေမ ၂၀၀၉- ၾသဂုတ္ ၂၀၁၁)

ေလွကားေတြသည္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းေသာ အရာေတြမွန္း သူသိလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ ေလွကား၏ ဒုတိယထစ္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သစ္သားေလွကား အိုအိုႀကီးက မူရင္း အေရာင္အေသြး ဘာမွမ႐ွိေတာ့။ ႏွစ္အဆက္ဆက္ ( ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္ ) တင္႐ွိခဲ့ေသာ အမႈိက္သ႐ိုက္ေခ်းေညွာ္မ်ားျဖင့္ ေလွကားထစ္မ်ားက ညစ္ေထးေနသည္။ သည္ေလွကားထစ္ေတြ အေပၚ ျဖတ္သန္းခဲ့တာ အခုေလာက္ဆို လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ႐ွိေနမလဲမသိ။ သူကေကာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ပါလိမ့္။ သူမသိေသာ္လည္း ေလွကားထစ္ကေလးေတြ ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိပါ လိမ့္မည္။ ပထမဆံုး သူတို႔အေပၚ နင္းျဖတ္သြားခဲ့သူမွ ယခုေနာက္ဆံုး နင္းျဖတ္ေနသူ သူ အထိ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေနပါလိမ့္မည္။ သူေတြးေနရင္းႏွင့္ ေလွကားတဆစ္ခ်ိဳးသို႔ ေရာက္လာသည္။ သည္တိုက္ႀကီး ဘယ္တုန္းက ေဆာက္ခဲ့ပါလိမ့္။ ကိုလိုနီေခတ္ကတည္းကဟု သူထင္သည္။ အႏၱရာယ္႐ွိေသာ အေဆာက္အဦးပင္ ျဖစ္လုနီးၿပီလား မသိ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သည္ေလွကားေတြ အေပၚေတာ့ ေန႔စဥ္ လူေတြ ဆင္းေနတက္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ ေလွကားတေလွ်ာက္ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ ေအာက္သိုးသိုး ဘယ္လိုေခၚရမွန္းမသိသည့္ အနံ႔တစ္မ်ိဳးကို သူ ရွဴရင္း ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ဆီ တက္လာမိျပန္သည္။ ေလွကားထိပ္ဘက္ တိုက္မ်က္ႏွာစာနံရံတြင္ ေဖာက္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ကို သူလွမ္းျမင္ေနရသည္။ တိုက္နံရံတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ဘာအပင္အမ်ိဳးအစားေတြမွန္း သူတစ္သက္လံုး မသိခဲ့သည့္ အပင္စိမ္းစိမ္းစိုစို ကေလးေတြကိုပင္ သူျမင္ေနရသည္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ထိုအပင္ကေလးေတြ၏ အမ်ိဳးအမည္ကို မသိခဲ့ရပါလိမ့္။ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ အပင္ကေလးေတြ၏ အမည္နာမေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သိဖို႔ မေကာင္းေပဘူးလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္းႏွင့္ ေလွကားထစ္မ်ား အဆံုးသို႔ ေရာက္႐ွိလာသည္။ သည္ေနရာက တိုက္၏ ပထမထပ္ျဖစ္သည္။

သူ႔ ဘယ္ဘက္႐ွိအခန္းကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သစ္သားတံခါး ညိဳညိဳညစ္ညစ္ ႀကီးက မလႈပ္မေခ်ာက္။ ညာဘက္ကေတာ့ ဟိုးလြန္ေလၿပီးေသာ ႏွစ္မ်ားစြာကတည္းက ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ဟန္ ႐ွိသည့္ ဓာတ္ပံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ ျဖစ္သည္။ သူ အထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်းေညွာ္ေတြ စြန္းထင္းေန ေသာ ဖန္ျပားခင္းထားသည့္ စားပြဲတစ္လံုး ေနာက္တြင္ လူဝႀကီးတစ္ဦးထိုင္၍ သတင္းစာဖတ္ေနသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ေသာက္ၿပီးတာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ဟန္ ႐ွိသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ သံုးေလးခြက္ကို သူေတြ႔ရသည္။ ေနာက္ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖိထားေသာ စိမ္းျပာျပာ စကၠဴဖိသည့္ ဖန္လံုးႀကီး တစ္လံုး။ သူငယ္ငယ္က သည္လို ဖန္လံုးမ်ိဳးႀကီးေတြကို အလြန္သေဘာက်သည္။ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္လံုးႀကီးတစ္လံုးလို သူ ထင္ခဲ့တာကိုလဲ သူသြားသတိရမိျပန္သည္။ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳမ်ားထဲမွအတိုင္း ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုလူဝႀကီးသည္ ဂ်ဴးအဖိုးႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ တ႐ုတ္အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အခ်က္အျပဳတ္ ကြ်မ္းက်င္ေကာင္းလဲ ကြ်မ္းက်င္ႏိုင္သည္။ ဒႆနဆန္ဆန္ စကားတစ္ခြန္းတေလေလာက္ႏွင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ေကာင္းလဲ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ လူဝႀကီးက လူဝႀကီးပဲ ျဖစ္ေနၿပီး သတင္းစာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ဖတ္ေနတာကို သူေတြ႔ရသည္။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ထဲမွ အရာအားလံုးကေတာ့ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု သဟဇာတ ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုး ေဟာင္းေဟာင္းႏြမ္းႏြမ္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔။ မေလွ်ာ္တာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ ခန္းဆီးႀကီးႏွစ္စက မူရင္းဘာအေရာင္မွန္းပင္ ခြဲရန္မလြယ္ေတာ့။ အျဖဴလား အဝါလား တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ နံရံတြင္ေတာ့ ေ႐ွးက႐ိုက္သြားခဲ့ေသာ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာလွေတာ့မည္။ ဓာတ္ပံုထဲက ဘြဲ႕ဝတ္စံုႏွင့္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ိဳးသမီးကေလး၏ ပံုကို သူ အဝမွ ေတြ႔ေနရသည္။ အခုဆို အသက္အေတာ္ႀကီးေရာေပါ႔။ ဓာတ္ပံုသည္ ဘယ္ေတာ့မွမညာ ဟူေသာ သိုးေဆာင္းစကားပံုတစ္ခုကို သူ သတိရမိျပန္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေန တြင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ဓာတ္ပံုအတိုင္း ေတြ႔ရတာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ ဟိုအရင္ေခတ္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူးခဲ့ သည့္ ကင္မရာႀကီးကိုလဲ အဝတ္မည္းမည္းႀကီးႏွင့္ အုပ္ထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ နံရံေတြေပၚမွာေတာ့ ပင့္ကူမွ်င္အခ်ိဳ႕။ ဒီပင့္ကူမွ်င္ေတြကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူ ၾကည့္ေနတာ နည္းနည္းၾကာသြားသလား မသိ။ လူဝႀကီးက သတင္းစာဖတ္ေနရာမွ ေခါင္းေထာင္၍ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ လူဝႀကီး၏ အၾကည့္ကို သူလႊဲဖယ္လိုက္ရင္း ေနာက္ ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးဆီ တက္လာခဲ့သည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ သူ႔အၾကည့္က ေလွကားေဘး႐ွိ သစ္သားနံရံေပၚသို႔ ေရာက္သြားသည္။ နံရံညစ္ညစ္ ေပၚတြင္ေတာ့ ေျမျဖဴႏွင့္ ေရးထားေသာ စာသားမ်ား။ တခ်ိဳ႕စာသားေတြက ကေလးေတြ ေရးထားဟန္ ႐ွိသည့္ ေပါက္ကရစာသားေတြ (တကယ္ေပါက္ကရ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ သူလဲ ေသခ်ာမသိပါ)။ သူငယ္ငယ္က အိမ္သာနံရံမ်ားတြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ ႐ွိခဲ့ေသာ ကတ္ေၾကးပံုတစ္ပံုကိုလဲ သူေတြ႔ရျပန္သည္ ။ ဒါကိုလဲ ပန္းခ်ီစာရင္းထဲ ထည့္လွ်င္ေကာင္းမလား သူ စဥ္းစားရင္း ၿပံဳးမိသည္။ သူ နံရံေပၚ ေစ့ငုေနစဥ္ တြင္ အေပၚမွ ဆင္းလာဟန္႐ွိေသာ ေျခသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာဆိုလွ်င္ေတာ့ မင္းသမီး ျဖစ္ဖို႔႐ွိပါသည္။ သူႏွင့္ ဝင္တိုက္ေကာင္း ဝင္တိုက္မည္။ ဘုေဘာက္က်ေကာင္းက်မည္။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကိုင္ပုဝါေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေဘးတြင္ က်ေနခဲ့မည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္႐ွင္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဆင္းလာသူမွာ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာကို သူ စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေတြ႔ရေလသည္။ သူ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို မလိုအပ္ပါဘဲႏွင့္ ထပ္မံထုတ္ၾကည့္ရင္း ေလွကားေပၚသို႔ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလွကားထစ္ေတြဆီက ထြက္ေပၚလာေသာ တဗ်တ္ဗ်တ္ႏွင့္ သူ႔ေျခသံမွ လြဲ၍ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

ေလွကားထိပ္ျပတင္းေပါက္မွ အေရာင္ေၾကာင့္ သည္ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးမွာေတာ့ လင္းေနျပန္သည္။ သူ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဴ႐ွင္ဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဆိုင္းဘုတ္က ျပတင္း၏ တပိုင္းအစကို ကြယ္ေနသည္။ ေရးထားသည့္ ေဆးသားတို႔ပင္ ျပယ္စျပဳၿပီ။ သံုးလျပတ္ အဂၤလိပ္စကား ေျပာဆိုပါလား။ သူတက္လာရင္း ေလွကားထိပ္ေရာက္ေတာ့ ပြင့္ေနေသာ ဘယ္ဘက္႐ွိ က်ဴ႐ွင္႐ွိရာ အခန္းကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ အခန္းထဲတြင္ ဘယ္သူမွမရွိ။ သူ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတြင္ ထိုင္ခဲ့ရေသာ ခံုေတြပံုစံမ်ိဳး ခံုတန္း႐ွည္ သံုးေလးခုက မညီမညာ ေစာင္း႐ြဲ႕ေနၾကသည္။ နံရံေပၚတြင္ေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း တစ္ခ်ပ္။ သည္တိုက္႐ွိ အရာအားလံုးက တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု လိုက္ဖက္ညီေနပါလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ခဲ့ရေသာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးကို လြမ္းလာသည္။ စိုထိုင္းထိုင္း ေက်ာင္းစာသင္ခံုကေလးေတြကို သတိရလာသည္။ တေလာကပဲ သူ႔မူလတန္းဆရာမ တစ္ေယာက္၏ နာေရးေၾကညာ သတင္းစာထဲ ေတြ႔လိုက္ရေသးသည္ ( ထိုဆရာမမွာ သူေနေသာ လမ္းႏွင့္ ကပ္လ်က္လမ္းတြင္ ေနသူမို႔ သူယခုထိ သိေနျခင္းျဖစ္ပါသည္) ။ ႐ုတ္တရက္ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းသြားေသာ စိတ္ႏွင့္ သူ ညာဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ညာဘက္ကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အခန္းဝ တြင္ေတာ့ ယခုေခတ္တြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ မ႐ွိေတာ့သည့္ စာတုိက္ပံုးေသးေသးကေလး တစ္ခု ကို ေတြ႔ရသည္။ စာတုိက္ပံုးေပၚတြင္ေတာ့ အိမ္႐ွင္၏ အမည္ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ အမည္တစ္ခုကို ေဆးအျဖဴႏွင့္ ေရးထားသည္။ သေဝထိုးေနရာတြင္ ေဆးပ်က္ေနေသာေၾကာင့္ ေျမျဖဴႏွင့္ ျဖည့္စြက္ထားသည္။ သူငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ေျမျဖဴတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုသို႔ေရးထားေသာ စာတန္းမ်ားေအာက္တြင္ တစ္ေခ်ာင္းငင္ ဝဆြဲစသည္ျဖင့္ ျဖည့္စြက္ေနာက္ေျပာင္ဖူးသည္ကို သူ ဖ်တ္ခနဲ သြားသတိရလိုက္ျပန္သည္ ။ အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ႔မွာ ေနာက္ေျပာင္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့။ ႐ွိမ်ား႐ွိလွ်င္ ေနာက္ေျပာင္ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္မိဦးမည္ ဟု သူ ေတြးမိသည္။ အေတြးထဲေမ်ာေနေသာေၾကာင့္ အခန္းတံခါးဝတြင္ ဘယ္သူ က်ခဲ့မွန္းမသိသည့္ ၾကက္သြန္ျဖဴတစ္ဥကို သူသြားနင္းမိသည္။ သူ႔ဖိနပ္တြင္ ကပ္သြားေသာ ၾကက္သြန္ျဖဴ အစအနမ်ားကို သူ ေလွကားထစ္ႏွင့္႐ွပ္တိုက္ ျခစ္ခြာရင္း ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေပၚ ထပ္တက္ခဲ့သည္။

သည္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳး နံရံေတြကေတာ့ ဖုထစ္႐ြတ္တြ ငွက္လင္းတသို႔ ျဖစ္ေနသည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြတြင္ ဓားႏွင့္ ဘယ္သူေတြ ထစ္ထားသည္မသိ။ တစ္ေနရာတြင္ “သက္ေဝႏွင္းကိုခ်စ္တယ္” ဟူေသာ စာသားကို သူေတြ႔ရသည္။ သည္တိုက္တစ္ခန္းခန္းတြင္မ်ား သက္ေဝႏွင္း ေနေနသလားမသိ။ သက္ေဝႏွင္းကို ခ်စ္ေသာသူေကာ သက္ေဝႏွင္းအနားတြင္ ႐ွိေနသလား မသိ။ သူေတြးရင္းႏွင့္ ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲႏွင့္ သက္ေဝႏွင္းကို ျမင္ဖူးခ်င္လာသည္။ သူ အခုနင္းေနေသာ ေလွကားထစ္ကေလး ေတြကေတာ့ သက္ေဝႏွင္းကို သိေကာင္းသိလိမ့္မည္။ သည္ေလွကားထစ္ကေလး ေတြအေပၚ သက္ေဝႏွင္း နင္းေကာင္းနင္းဖူးလိမ့္မည္။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြးေနရင္းမွ သူ ေမာလာသည္။ သူ တက္လာသည္မွာ သံုးလႊာမွ်သာ ႐ွိေသးေသာ္လည္း ေ႐ွးတိုက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုေခတ္ ေျခာက္လႊာေလာက္ႏွင့္ ညီမလားမသိ။ သူျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ယူေဆာင္လာခဲ့တာ အေမာသက္သက္ေတြပါလား။ လဲေနသူ ထူေပးပါ ဟုေတာ့ သူငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရဖူးသည္။ သူက ထူမည့္သူေတာ့ ျဖစ္ဟန္မ႐ွိ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္လွ်င္ လဲသူသာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သူ႔ဆံပင္ကို သူ လက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္သပ္လိုက္ၿပီး ဆက္တက္ခဲ့သည္။

ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို သူတက္လာေတာ့ ေလွကားထိပ္႐ွိ ျပတင္းေပါက္မွ တစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ဝရန္တာတြင္ ထြက္၍ ဖုန္းေျပာေနေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ သည္ေတာ့မွ သူ ယခုထိ လက္ကိုင္ဖုန္း တစ္လံုးမွ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသးတာ သတိရလာ သည္။ သူ ငယ္ငယ္တုန္းက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ မ႐ွိ။ သူ ၾကားပင္မၾကားစဖူး။ ေတြးပင္မေတြးစဖူး။ ယခု ႐ွိလာေတာ့လည္း သူ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသး။ ႐ုပ္ကလြဲ၍ အရာအေတာ္မ်ားမ်ား သူ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပင္ ျဖစ္ေနေသးေၾကာင္း သူ သတိရ၍ ၿပံဳးမိသည္။ ဟိုလြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ခန္႔က ထီေပါက္လွ်င္ သူ႔ကို လက္ကိုင္ဖုန္းအရင္ ဝယ္ေပးမယ္ဟု အဖမ္းရခက္ေသာ သူ႔ကို ေျပာခဲ့ေသာ ဘဝ၏ ႐ွား႐ွားပါးပါး တစ္ေယာက္ေသာ ခ်စ္သူကို သူ ႐ုတ္တရက္ ေျပးျမင္မိသည္။ သူတို႔ ကြဲကြာခဲ့တာပင္ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္ ခ်ဥ္းခဲ့ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ့္။ သူကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ သစ္သားေလွကား ျပားျပားႀကီးမ်ား ေပၚတြင္ ေရာက္ေနသည္။ ေတြးေနရင္းႏွင့္ သံုးလႊာသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ သံုးလႊာတြင္ေတာ့ ပကတိဆိတ္ၿငိမ္ေနသည္။ ဘာဆိုဘာမွ်မ႐ွိ။ ဘယ္ဘက္ခန္းက ေသာ့ခတ္ထားသည္။ ညာဘက္ခန္း တံခါးဝတြင္ေတာ့ “ေတာၾကက္ဥရမည္” ဟူေသာ စာတန္းေရးထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ ခုမွပဲ ေတာၾကက္ဥ သူတစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးတာ သတိရလာ ျပန္သည္။ အသက္သံုးဆယ္မေက်ာ္ခင္ လုပ္ရမည့္အခ်က္မ်ား ဆိုသည့္ နီတိေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္ စာတစ္အုပ္ထဲတြင္ေတာ့ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ပါဝင္မည္မထင္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကိုင္ရန္ သူ ႀကိဳးစားၾကည့္ဦးမည္ ဟု စိတ္ကူးရသည္။

ေလွကားကို ထပ္မံတစ္ဆစ္မခ်ိဳးခင္ သူ သူ႔ကိုယ္သူ အနည္းငယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္သည္။ ပုဆိုးကို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္။ေပါက္ေနသည့္ အေပါက္ကို အထဲသို႔ ေသခ်ာေရာက္ရန္ ထည့္ဝတ္လိုက္သည္။ ျဖဳတ္ထားေသာ အကၤ်ီ အေပၚၾကယ္သီးကို ျပန္တပ္လိုက္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ခါးၾကားသို႔ က်က်နန ထိုးထည့္လိုက္သည္။ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို ထပ္မံထုတ္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလွကားေပၚသို႔ သူ တက္လာသည္။ သည္ေလွကားမွာေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားျခား သူမေတြ႔ေတာ့။ ေနာက္တစ္ဆစ္ခ်ိဳး၍ သူ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလးလႊာသို႔ သူေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္အခန္းေ႐ွ႕တြင္ ရပ္လိုက္မိသည္။ ညာဘက္အခန္းဘက္သို႔ သူ မလံုမလဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးမွ တံခါးေခါက္လိုက္ရသည္။ တံခါးအပြင့္ကိုေစာင့္ရင္း ပါးစပ္ဟ၍ သူ အသက္႐ွဴေနမိ သည္။ အေမာမေျပခင္တြင္ပင္ တံခါးေဘးက ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးက အရင္ပြင့္လာသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းကို သူေျပာလိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး ျပန္ပိတ္သြားၿပီး တံခါးက ႐ုတ္တရက္ပြင့္သြားသည္။ သူ႔ ေ႐ွ႕တြင္ လိုတာထက္ ပိုမိုျခယ္သထားဟန္႐ွိေသာ အမ်ိဳးသမီး႐ြယ္႐ြယ္ တစ္ဦးရပ္ေနသည္။ ကိုယ္ကို႐ို႕ေပးလိုက္ေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီး ေ႐ွ႕မွ သူ အခန္းထဲသို႔ ဝင္ဝင္ခ်င္းတြင္ပင္ ျပဒါးေတြကြာေနသည့္ မွန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ မွန္ထဲတြင္ ျမင္ရေသာ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ လိုအပ္တာထက္ ပိုမို အဆီျပန္ေနေလသည္။

ညိဳထက္ညိဳ

“ငါလား
ငါေတာ့ မႏၱေလးကို ျပန္မွာေပါ႔” …ေမာင္စြမ္းရည္ “ကမာၻဦး က်မ္းအလို” မွ
ေၾကာက္စရာ
ငါ႔အသားငါ ခြာၿပီး
ႏုတ္ႏုတ္စင္းၾကည့္ေတာ့
ေရာဂါက
အယားေတာင္ေျပပံု မရဘူး
တိတိက်က် ေရဆာတယ္
အဲဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာႀကီးထဲ
မူးေနာ္ကေလး မိုင္းနင္းမိတာ ဘယ္တုန္းကလဲ
႐ြာထဲ လုစစ္ေတြ ဝင္လာခဲ့တာ ဘယ္ညကလဲ
အႀကီးက်တဲ့ လဟာ ဘယ္လလဲ
ကိုဟိုဒင္းႀကီး ကို ေပၚတာဆြဲသြားခဲ့တာ ဘယ္ေန႔လဲ
ရဲေဘာ္ဘယ္သူကို ဖမ္းသြားခဲ့တာ ဘယ္ႏွစ္လဲ
အဲဒီေနာက္ခံကားနဲ႔ ဝါးခနဲ
ကြ်န္ေတာ္ စင္ေပၚကို ဘြားခနဲ စတက္တယ္
အႏုပညာေတြ
ေညာင္ပင္ေတြလို တိုက္နံရံေပၚမွာ ေပါက္ႏိုင္ပါရေစ ေႏြဦး။ ။

ညိဳထက္ညိဳ (၂၉၊၃၊၂၀၁၁)

ကမ္းကုန္တဲ့ ဂ်မ္းဘံုပဲ
အဲဒီလို တစ္တစ္ခြခြ ေျပာလိုက္ေတာ့
ဆူးေလလမ္းမႀကီး ၌ အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
လွည္းတန္းလမ္းဆံု မွာ အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
အင္းလ်ားကန္ႀကီး ထဲ အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ေစတီရင္ျပင္ေတာ္ ေပၚဝယ္ အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ခိုကေလးေတြ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
သို႔ျဖစ္လင့္ကစား ေတြကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
တစ္ေ႐ွာ့မွ သံုးေထာင္ပဲ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
အထည္ခ်ဳပ္သမ ကေလးကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
သမန္းဆီတက္ ေျခသလံုး ညိဳညက္ညက္ ကေလးေတြကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
သယံဇာတ ေတြ စီးက်ေနတဲ့ ပါးကြက္က်ားက်ား ကေလးကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
လူကုန္ကူးခံရတဲ့ ကိုယ့္သမီး အ႐ြယ္ကေလးေတြကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
မသကၤာဖြယ္ရာ ၾကံ႕ခိုင္ဖြံ႔ျဖိဳးလာတဲ့ လမ္းေတြ တံတားေတြကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
လယ္သမားႀကီး ဦးသာေအာင္ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
အလုပ္သမား ကိုဖိုးေမာင္ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ေက်ာင္းဆရာ ဦးဖိုးက်ား ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
စစ္သားကေလး ေမာင္ထြန္းသာ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
စာျဖန္႔ျဖဴးေရး ေမာင္သိန္းတန္ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
မီးသတ္သမား ကိုသာဇံ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ရဲသားႀကီး ကိုလွေ႐ႊ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
တို႔လံုေမ မခင္ျမ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ဆရာဝန္ ဦးစိန္ဘ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
သူနာျပဳ မလွမြန္ ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ရပ္မိရပ္ဖ ဦးသာႏု ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ကားဆရာ ကိုဘေသာင္း ကို အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ေနာက္ဆံုး မင္းကိုငါက ငါ႔ကိုမင္းက အိပ္ေဆးခတ္လိုက္ေတာ့
ဟိုမင္းသမီး ကေလးနဲ႔ ဟိုမင္းသား ကေလးလို
ေခတ္ႀကီး နဲ႔ ဝင္တိုက္ဖို႔ ေကာင္းခဲ့ၿပီေပါ႔ ေ႐ႊထက္ ။ ။

ညိဳထက္ညိဳ (၂၇၊၈၊၁၀)