စပ္မိစပ္ရာ

ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ဟာေလ ပစၥည္းသိပ္ရိုေသတာ။ ေလးမ ေျပာသလို ကားကို မီးလံုးတပ္ဖို႕ပဲ လုပ္ေနတာနဲ႕ စားပြဲေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္း ဘယ္သူ တို သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူးဗ်ာ။ ဖုန္းအစုတ္ တန္ဖိုးမမ်ားေပမယ့္ ကိုယ့္ေပါ့ဆမႈကို ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားတယ္။ မွတ္ထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ျပန္ရွာမရေတာ့တာက အႀကီးဆံုး ဒြတ္ခ။ အိမ္ကိုလဲ မေျပာရဲ အဆဲခံရလိုက္ရမဲ့ျဖစ္ျခင္း။ ဖုန္းမရွိရင္လဲ မေနတတ္။ မနက္ႏိႈးစက္က စၿပီး အစစအရာရာ ဒီဖုန္းနဲ႕ပဲ အသားက်ေနတာ။ အခုိးခံရၿပီဆိုေတာ့ အရင္ဆံုး လုပ္ရတာက နံပါတ္ကို ပိတ္ဖို႕ပါ။ ခိုးသြားတဲ့လဒ oversea call ေတြ စြတ္ေခၚလိုက္မွ ဟုတ္ေပ့ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ညေနေရာက္ေနၿပီမို႕ call center ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ auto ေျဖၾကားစက္က ေနာက္ဆံုးလက က်သင့္တဲ့ ဖုန္းခကို ေျပာပါတဲ့။ ေခါင္းပူေနရတဲ့အထဲ ဘယ္လိုမွတ္မိမွာလဲဗ်ာ။ ကဲ.. ရွိေစေတာ့ မနက္မွပဲ service center ကိုသြားၿပီး လုပ္ေတာ့မယ္ ကံပဲ လို႕ထားလိုက္ရတယ္။ service center မွာေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္ ဖုန္းနံပါတ္ အေဟာင္းအတိုင္း sim card အသစ္ကို ခ်က္ခ်င္းထုတ္ေပးတယ္။ ဖုန္းခကို စစ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ပံုမွန္အတိုင္းပဲမို႕ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႕ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဖုန္း handset ကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ၀ယ္ေတာ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ ညီမ ဆီက အေဟာင္းေလး ငွားသံုးေနတယ္။ အသစ္၀ယ္ၿပီးရင္ေတာ့ မေပါ့ဆပဲ ဂရုတစိုက္ ကိုင္ေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ အင္း… ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲေနာ္……

ဘယ္ကဗ်ာဆရာမဆို သူ ေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြဟာ ပုဂၢလိကဘဝ နဲ႔ အစျပဳရတာ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ႀကီးျမတ္တဲ့ ကဗ်ာျဖစ္ဖို႔ ၊ ႀကီးျမတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ပုဂၢလိက ေဘာင္ကိုေက်ာ္ၿပီး ေလာကဆိုတဲ့ ေဘာင္ဆီ ကူးေျပာင္း ရပါလိမ့္မယ္။ ေလာကကို ျခံဳၾကည့္ငံုၾကည့္ ရမယ္။ ကိုယ့္ရင္ကို သူမ်ားႏွလံုးသား နဲ႔ ခုန္ၾကည့္ရမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ပင္ကိုမူလကလည္း ထိလြယ္႐ွလြယ္ ခံစားလြယ္ရမယ္၊ ၾကက္ေမြးေလးနဲ႔ သပ္တာကိုလဲ နာက်င္တတ္ရမယ္။ ဒဏ္ရာေတြကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ၊ ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ရင္ဖြင့္ ႀကိဳဆိုေနရမယ္။ ဒါကေတာ့ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ယူဆခ်က္ေတြပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အခုထိ ဖတ္ဖူးသမွ်ထဲ အႀကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေတြကို ေ႐ြးရမယ္ဆိုရင္ အပုဒ္ အစိတ္သံုးဆယ္ ေလာက္ ထြက္လာမယ္ထင္ပါတယ္။ ကေတာင္ကပါ႔မလား မသိပါ။ ဒီအထဲကပဲ အခု ကဗ်ာသံုးပုဒ္ ကို ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ကလူ၏သို႔ ျမွဴ၏သို႔

ညိဳ႕ညိဳ႕ျပာျပာ၊ ဆင္းျပင္လ်ာမူ
ျပစ္မွာမစက္၊ ဆယ္ႏွစ္သက္က
ေခ်ာညက္ညႊတ္သြယ္၊ နတ္ႏွင့္ဆြယ္၍
႐ြယ္လဲ႐ြယ္ပ်ိဳ၊ ညိဳလဲညိဳဝင္း
ျဖဴ႐ႊင္းေရာ႐ု၊ ေနာင့္သက္စုကို
ႏႈိင္း႐ႈေခ်မူ၊ ထြားျပာျဖဴသည္
မတူ၏သို႔၊ တူ၏သို႔ ။

မို႔မို႔အာကာ၊ မိုးေဒဝါလွ်င္
ဘယ္ညာေတာင္ေျမာက္၊ ေလျပည္ေလွာက္၍
ၿဖိဳးေျဖာက္႐ိုးရဲ၊ လွ်ပ္ပန္းႀကဲလ်က္
မစဲညင္းညင္း၊ က်ဴးတည့္လွ်င္း၍
ပဝင္းလွည့္လို၊ လြမ္းစိမ့္ဆိုသို႔
မယ့္ဆီတူ႐ူ၊ သည္မိုးျဖဴသည္
ကလူ၏သို႔၊ ျမွဴ၏သို႔ ။ ။

နဝေဒး

ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သတၱမတန္းမွာ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးလို႔ ထင္ပါတယ္။ မိုးေကာင္းကင္ တစ္ခုလံုး ၿပိဳမလို အံု႔လာတာ ျမင္ရတိုင္း ဒီကဗ်ာကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ အထူးပဲ သတိရမိပါတယ္။ ပုဂၢလိက ေဝဒနာကိုပဲ အမ်ားခံစားႏိုင္တဲ့အထိ၊ ရင္ဘတ္ထဲ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားရတဲ့အထိ ေျပာင္ေျမာက္လွတဲ့ ကဗ်ာေလးလို႔ ခံစားမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ “ကလူ၏သို႔ ျမွဴ၏သို႔” ဆိုတဲ့ စကားလံုး အတြဲအစပ္ကေလး ဟာျဖင့္ လွလွလြန္းလွခ်ည့္ လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တူတူပုန္း

သံသရာဝဋ္ထဲ
မကြ်တ္ဘဲေနေန
ဇြတ္ဆြဲလို႔ တေပေပငယ္
ေသပေစခင္ရဲ႕
နိဗၺာန္ၿမိဳ႕ အၿမိဳက္ခြင္ကို
မလိုက္ခ်င္ ႐ုန္းကန္လို႔ဖဲ့ ။

ႏွစ္ေယာက္ထဲ စံပါ႔မယ္
ကံႏွစ္ျဖာ နယ္လွည့္
သံသရာ အက်ယ္ခ်ဲ႕ပါလို႔
တလယ္လယ့္ ေမာင္မယ္
ဂဂၤါဝါ ဆူဆူဆံုး ေစေတာ့
တူတူပုန္း ပုန္းဖို႔သာ႐ြယ္ ။

ေတဘုမၼ ဝဋ္နန္းလယ္မွာ
ကြ်တ္တမ္းကြယ္ စာမလိတ္ခ်င္ဘု
အဝါဇိတ္ မႈိင္းေမွာင့္ညစ္ေပ
႐ိုင္းေခါင့္ျဖစ္ေစ
ေနာက္ခ်န္၍ အပိုေနမယ္
ႏွစ္ကိုယ္ေရ ေပ်ာ္စမ္းခ်င္လို႔ေလး ။ ။

ဦးပုည

ဦးပုည ရဲ႕ ေငါေငါႀကီး ထြက္ေနတဲ့ အရည္အခ်င္းကေတာ့ စကားလံုး ေျပာင္ျခင္း ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာမွာလဲ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စကားလံုး ေတြကို အလဲအလွယ္ သံုးစြဲၿပီး ဖြဲ႔ဆိုထားတာကို အထင္အ႐ွား ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားအဆူဆူ ကိုေတာင္ တူတူပုန္း ဦးမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကေလး ဟာျဖင့္ ဒီကဗ်ာရဲ႕ အသက္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သံုးစြဲထားတဲ့ စကားလံုးေတြ ေစ့စပ္လြန္းလို႔ အပ္နဲ႔ထိုးဖို႔ေတာင္ အၾကားအလပ္ မ႐ွိတဲ့ ကဗ်ာေလးအေနနဲ႔ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။

ကိုက္လမ္း

ငါဟာ
ကမာၻႀကီးကို နားစြင့္ထားသူ ယုန္ကေလးပါ
ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္
ငါ႔ဝပ္က်င္း ကေလးကေန ငါ အစာ႐ွာ ထြက္တိုင္း
သစ္ပင္ ျမက္ပင္ေလး ေတြကို ကိုက္ကိုက္ၿပီး
ငါ ထြက္လာခဲ့ၿမဲ
ခု…
လူ နဲ႔ ေခြးမ်ား ေတာေျခာက္ၾက
အေျပးအျမန္ ငါ႔ကိုက္လမ္းေလးအတိုင္း ျပန္လာခဲ့ရာ
ပိုက္ထဲ
ငါ႔သစၥာတရားဟာ ငါ႔အသက္ကို ယူသြားၾကေပါ႔ ။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ဟာ ေလာကႀကီးရဲ႕ ေခၚသံကို ကဗ်ာနဲ႔ ျပန္ထူးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ႀကီးျမတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာကို ေ႐ြးခဲ့လို႔ ႀကီးႀကီးမားမား ေပးခဲ့ဆပ္ခဲ့ ရတဲ့ၾကားထဲက “တစ္ဘဝ ကဗ်ာဆရာ မဟုတ္ခဲ့တာ ေသခ်ာၿပီ” လို႔ သူရသတၱိ ကံုကံုလံုလံု နဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္စူးရဲ ႏိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒဏ္ရာေတြကပဲ ကဗ်ာေတြကို ေပးခဲ့ေလသလား၊ ကဗ်ာေတြကပဲ ဒဏ္ရာေတြကို ေပးခဲ့ေလသလား၊ ေဝခြဲရခက္ေနတဲ့ ၾကားကကိုပဲ စိမ့္အန္ထြက္က် လာတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ ကဗ်ာေတြက နာနာက်င္က်င္ ေတာက္ပေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒီစာကို ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုမ်ိဳး (khunmgmyo.blogspot.com) ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ညိဳထက္ညိဳ

တခါကဤသို႔အေဖကေျပာခဲ႔ဘူးပါသည္။

သား.. ဘ၀ဆိုတာ ေတာင္ၾကီးတေတာင္တက္ရသလိုဘဲကြ။ ေတာ္ၾကီးက ျမင္႔လြန္းေတာ႔ အေပၚမွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ေကာင္းတာေတြရွိတယ္ဆိုတာေတာ႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသိၾကတာေပါ႔။

ေတာင္ေျခမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ။ အစုလိုက္ အျပဳံလိုက္ လူအုပ္ၾကီးက ေတာင္ေပၚကိုတက္ဖို႔ၾကိဳးစားၾကတယ္။

တခ်ိဳ႕လူေတြကကံေကာင္းတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းနဲ႔အနီးဆုံးမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ႕ ေတာင္ေျခေရာက္ဖို႔ ေတာင္ မိုင္အေတာ္ေ၀းေ၀းက်န္ေသးတယ္။ လူေတြက ေတာ႔ အမ်ိဳးစုံဘဲ သား။

တခ်ိုဳ႔လဲ ေတာင္ အေပၚမွာ ဘာရွိနိုင္သလဲဆိုတာကို ေတြးေတာ္ၾကံဆၾကတယ္။
တခ်ိဳ႔လဲ ေတာင္ ေပၚကို ဘယ္လုိတက္ရင္ အျမန္ဆုံးျဖစ္မယ္ဆိုတာ တြက္ခ်က္ၾကတယ္။
တခိ်ဳ႔လဲ ေတာင္ ေပၚေရာက္သြားၾကတဲ႔သူေတြ အေၾကာင္းကို ဂုဏ္ယူ၀ံၾကြားစြာနဲ႔ ေျပာျပတတ္တယ္။
တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ေတာင္ ေပၚမွာ ဘာမွ မရွိဘူး။တက္လဲမထူးဘူး။ ပင္ပန္းတာဘဲတဲ႔။
တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ေတာင္ေပၚတက္ရင္း လိမ္႔က်ရင္ အက်နာမယ္တဲ႔။ ထိုင္ေနရင္ အေကာင္းသား ထသြားမွ က်ိဳးမွန္းသိတဲ႔။

အဲလို ေတြးေတာ ေ၀ဖန္တဲ႔သူေတြရွိသလို တကယ္တမ္းေတာင္ကို တက္ေနၾကတဲ႔သူေတြလဲ အမ်ားၾကီးဘဲ။
တခ်ိဳ႔လည္း ေျခလွမ္းမွန္မွန္တက္တယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲလွမ္းတယ္။ တခ်ိုဳ႕ကေတာ႔ တျခားလူေတြကို ေဖးမတြဲကူ တက္တယ္။ တခ်ိုဳ႔လည္း တြန္းတြန္းထိုးထိုးနဲ႔ ေရွ႔ေရာက္ေအာင္တက္တယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ကိုယ္႔ေရွ႔ေရာက္ေနတဲ႔ သူေတြ ေျခေထာက္ကိုဆြဲၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း အျခားသူေတြ ေက်ာကို လိုက္တြန္းတယ္။

ေတာင္တက္လမ္းတေလွ်ာက္မွာ အနားယူစရာ စခန္းေလးေတြရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ ပထမဆုံးေတြ႔တဲ႔ စခန္းေလးမွာဘဲနားလိုက္ၾကတယ္။ ဆက္မတက္ေတာ႔ဘူး။ ေတာင္ေျခထက္စာရင္ ပိုသာယာတယ္။ ေလေကာင္းေလသန႔္ပိုရတယ္။
ျမင္ကြင္းလွတယ္။ အဲဒီေတာ႔ အဲမွာဘဲေနလိုက္တယ္။

တခ်ိဳ႔လူေတြေတာ႔ ေတာင္ထိပ္ကရွိတာကို လုိခ်င္တယ္။သိခ်င္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ဆက္တက္ၾကတယ္။ ေတာင္ကျမင္႔ေလ ေလကၾကမ္းေလ။ ခရီးပန္းေလ ။ အႏၱရာယ္မ်ားေလေပါ႔။ အေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ေအာက္ျပန္ဆင္းၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔လဲ လမ္းလြဲ မ်က္စိလယ္ၾကေပါ႔။ သက္လုံေကာင္း ဇြဲေကာင္း သတိေကာင္းတဲ႔သူတခ်ိဳ႔တာ ခရီးေရာက္ၾကတယ္။ တခုေတာ႔ ရွိတယ္သား။

တခ်ိဳ႔လဲ အေခ်ာင္ကေလးနဲ႔ အေပၚတက္လာၾကတဲ႔သူေတြလဲ ရွိတယ္။ ကံေကာင္းတယ္ဘဲဆိုမလားဘဲ။ သူတို႔ရဲ႔ ဘိုးဘြားေတြ ေဖာက္ခဲ႔တဲ႔ လမ္းေဟာင္းေတြ အေပၚ ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြလိုပင္ပင္ပန္းပန္းမရွိဘဲ အျမင္႔ကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ခက္တာကေတာ႔ သူတို႔ဟာ အစက မစခဲ႔ရေတာ႔ ဒုကၡေတြ႔ရင္ မခံနိုင္ၾကဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေတာင္တက္စခန္းေလးေတြမွာ လူေတြက်န္က်န္ေနရင္းကေန ေတာင္တက္သုူေတြနည္းနည္းလာတယ္။ ေတာင္ျမင္႔ေလ လူနည္းေလေပါ႔။ ရူခင္းေတြ ပိုသာယာသလို ေလလည္း ပိုျပင္းတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားတက္ခဲ႔သူေတြကေတာ႔ ေက်နပ္ၾကတာေပါ႔။ ဟိုးေတာင္ေျခကနဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူးေလ။ အရာရာဟာပိုလွ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ထင္ၾကတာေပါ႔။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ လူနည္းစုဟာေတာင္ေပၚေရာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ႔ ေတာင္ေပၚမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ပကတိဟင္းလင္းျပင္ၾကီး။ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ေလလည္းျငိမ္တယ္။ အားလုံးက ဘာမွ မရွိေပမဲ႔ ေက်နပ္ၾကတယ္။ ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ႔ လူေတြက ေတာင္ေပၚမွာ ဘာရွိလည္းလို႔ေမးရင္ ဘာမွျပန္မေျဖၾကဘူး။ ျပဳံးျပီးဘဲေနတယ္။ သိခ်င္ရင္တက္ၾကည္႔ တဲ႔။

အဲဒီေတာ႔ ငါသား ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆုိတာ ကိုယ္ဘာသာစဥ္းစား။ ေတာင္ေအာက္မွာဘဲ လူေတြနဲ႔ ေတြးေတာ ျငင္းခုန္ေနမွလား။ ေတာင္ေပၚတက္ျပီး ဘာရွိသလဲ တက္ၾကည္႔မလား။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာေနေန ေပးဆပ္မူဆိုတာေတာ႔ အနည္းနဲ႔ အမ်ားရွိၾကတာဘဲ။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဆုံးျဖတ္ပါ။ လူအမ်ားလိုဘဲေနမလား။ ေတာင္ေပၚကိုယ္တိုင္တက္ျပီးၾကည္႔မလား။

ေအာင္ျမင္မူကိုဆုံးျဖတ္ေပးတာ သားဘယ္လိုက်င္႔ၾကံလုပ္ေဆာင္ တယ္ဆိုတာဘဲ။ ဘယ္လိုေတြးတယ္ဆိုတာမဟုတ္ဘူး။
ေပ်ာ္ရႊင္မူကိုဆုံးျဖတ္ေပးတာ သားဘယ္လုိေတြးတယ္ဆုိတာဘဲ။ ဘယ္လို လုပ္တယ္ဆိုတာမဟုတ္တာမဟုတ္ဘူး။
ေတြးေခၚၾကံေဆာင္နိုင္ပါေစ။ က်င္႔ၾကံလုပ္ေဆာင္နိုင္ပါေစ။