စပ္မိစပ္ရာ

ဓါတ္ပံုကို ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ဘေလာ့မွ ရယူထားပါသည္

တယ္ခံတဲ့ မီးျခစ္တစ္ဆံပါလား
ဒီေကာင့္ရင္ထဲ
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ တိုင္ေအာင္ေလာင္စြဲ
ဘယ္သူၿငွိမ္းခြင့္ ႐ွိေလလိမ့္မလဲဗ်ာ ။ ။

(၁၁၊ဇြန္၊၉၁ တြင္ က်ဆံုးသြားေသာ ဆရာေမာင္ေသာ္ကသို႔)

ညိဳထက္ညိဳ

ဆက္စပ္ဖတ္ရႈရန္..
မီးျခစ္တစ္ဆံ

ေကာ္ပီသီခ်င္းတစ္ေခြ ဝယ္လိုက္တယ္
၂၀၀၀ ဆိုပဲ။

ကုိရီးယားကားကို
ျမန္မာမႈျပဳတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ ဝင္ၾကည့္တယ္
ဒါလဲ ၂၀၀၀ပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ
စာအုပ္အေဟာင္းတန္းက
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ ကဗ်ာစစ္စစ္ကို
ထိုင္ရာကမထတမ္း
အလကားပဲတင္း ငါ ဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ။

ညိဳထက္ညိဳ

အသစ္ေတြ တခစ္ခစ္ ရယ္ခ်ိန္မွာ
အေဟာင္းက လက္ေမာင္း႐ွပ္တိုက္ သြားတယ္
လမ္းမွာေတြ႔ရင္ မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး
ခုမွ ေက်ာက္႐ုပ္က စကားေျပာၿပီ
ၾကာပန္းေတြလည္း ဖူးလိုက္ပြင့္လိုက္
ႏွလံုးသားေတြလည္း ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္
အတိတ္ဆိုတာ ဓာတ္႐ိုက္ေခၚလို႔ ရစရာလား
မင္းက စက္ဘီးေျခနင္းကို ေနာက္ျပန္လွည့္ခဲ့တယ္
ငါ႔အတြက္မေတာ့ အခ်စ္ဟာ နာၾကည္းစိတ္ရဲ႕ မိခင္
တယူသန္ အစြဲအလမ္းမ်ားနဲ႔သာ
ငါ႔ကိုငါ ႐ိႈ႕ျမွိဳက္ထားခ်င္တယ္
ႏွစ္ထဲက တစ္ႏႈတ္ေတာ့
ဘာမွက်န္မွာ မဟုတ္သလို
အဲဒီတစ္ကို ေပါင္းႏႈတ္ေျမွာက္စား
တြက္ခ်က္သံ တေခ်ာက္ေခ်ာက္မွာ
calculator စိတ္ေကာက္သြားခဲ့ၿပီ
အသစ္ေတြ ညႊတ္ညႊတ္ေပ်ာင္းေပ်ာင္း ကေနခ်ိန္
အေဟာင္းက လက္အံေသသြားၿပီ
အသစ္ေတြ တြတ္တီးတြတ္တာ ႏြဲ႔တ်ာေနခ်ိန္
အေဟာင္းက ျဖဴကာျပာကာ က်သြားၿပီ
လမ္းမွာေတြ႔လို႔ မင္းမွတ္မိလဲ အလကားပါ
စကားလံုးေတြ ေက်ာက္႐ုပ္ျဖစ္သြားၿပီ ။ ။

ဝိုင္ခ်ိဳ

ထုိညက ကြ်န္ေတာ္အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ ညက ပူ႐ွိန္ျပင္းလြန္းလွသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ႐ွိေနၿပီလဲ။ ကြ်န္ေတာ္မသိ။ တလူးလူး တလြန္႔လြန္႔ ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ မထူးေတာ့သည့္ အတူတူ အိပ္ရာထဲမွ ကြ်န္ေတာ္ ထထြက္ခဲ့သည္။ ဝရံတာဆီသို႔။ သည္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္ ေနသာထိုင္သာ နည္းနည္း႐ွိသြားသည္။ လမ္းေပၚတြင္ေတာ့ လူသြားလူလာ ႐ွင္းလင္းလ်က္။ တစ္ခါတစ္ခါ ျဖတ္သန္းသြားေသာ ကားတစ္စီးႏွစ္စီးမွအပ ညက ပကတိ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အေဝးဆီမွ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ တစ္ခ်က္ၾကားလိုက္ရမွ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ကို သတိျပဳမိသည္။ ည တစ္နာရီပင္ ထိုးပါပေကာ။ အမွတ္မထင္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ေငြလမင္းကို ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ ျမင္လိုက္ရသည္။ လေတာင္ ျပည့္ေတာ့မွာပါလား။ “လချမည၊ ပပႀကိဳးႀကြ၊ လွလွေပစြ၊ မြမြ႐ြ႐ြ၊ ၾကယ္စစိန္စ၊ စိမ္းစျပာစ၊ ျဖဴဖြဖြလြ၊ ညက” တဲ့။ ကဗ်ာတစ္စကို ကြ်န္ေတာ္ သတိရလာသည္။ ဘာကိုလြမ္းရမွန္း မသိ လမင္းကို ေမွ်ာ္တမ္းရင္း ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းေနမိသည္ ။ ထိုစဥ္မွာပင္ ဘယ္အရပ္က တိုက္ခတ္လာမွန္းမသိ။ ေလႏုေအးကေလးက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေဝ့ဝဲ႐ွပ္တိုက္လာသည္။ ေခြ်းတို႔ျဖင့္ စိုကပ္ေစးထန္းေနေသာ ကြ်န္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ လန္းဆန္းသြားသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္။ “ေလႏုေအးသည္ တေနာ့ေနာ့ ႏြဲ႔ေနဆဲကို” ဟူေသာ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ ခုနစ္ဆယ္နီးပါးက ဝါက်ကေလး တစ္ေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ သတိရမိလိုက္သည္။ ေလႏုေအးကေလး… ။ ေတြးေနတုန္းပင္ ေလက ျပန္ၿငိမ္သြားျပန္သည္။ ေလႏုေအးကေလး ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ ေဟာ…ကြ်န္ေတာ္ သည္စကားလံုးကို ထပ္သံုးမိျပန္ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။

ျဖဴေဖြးမြ႐ြ ဆံႏြယ္ဆံစေတြက အကၤ် ီေကာ္လာေပၚေက်ာ္၍ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း ဝဲက်ေနသည္။ အနားသတ္က ဖြာရရာၾကဲလ်က္။ ဆံပင္ေတြကို ေနာက္ျပန္ၿဖီးထားသည္။ ေဘာ္ေငြေရာင္ လႈိင္းတြန္႔တြန္႔။ ဒါကိုက လြတ္လပ္ျခင္း၏ သ႑ာန္။ အ႐ိုင္း၏ ေခၚသံ။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ ဆံပင္႐ွည္ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့သူ မို႔လားမသိ။ ထိုကဲ့သို႔ အထူးတလည္ ျပဳျပင္မထားေသာ ထူထူပြပြ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ကို ျမင္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္တတ္သည္။ အၿပံဳးေငြ႔ေငြ႔ က မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အထင္းသားအ႐ွင္းသား ေပၚေနသည္။ ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ႐ိုက္ခတ္လာသည္။ အသားအေရာင္ကေတာ့ ခပ္လတ္လတ္။ ဝတ္ထားသည္က ပါတိတ္အကၤ် ီ ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အမ်ိဳးအမည္ ခြဲျခားမသိေသာ ထူထူထဲထဲ ပုဆိုး။ ခ်ည္ပုဆိုးေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္။ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္လဲ ျဖစ္မည္မဟုတ္။ အကၤ်ီေကာ ပုဆိုးပါ အေရာင္အေသြးက စိုစိုစြတ္စြတ္။ အသားအေရ စိုစိုညက္ညက္ မည္းမည္းနက္နက္ မ်က္မွန္။ အသက္႐ွစ္ဆယ္နားနီး ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း က်န္းမာေရးက အထူးေကာင္းမြန္ပံုရသည္။ ပလတ္စတစ္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ေအးေအးသက္သာ ထိုင္ရင္း နံေဘးမွ လူလတ္ပိုင္း တစ္ဦးႏွင့္ စကားေျပာေနသည္။ ၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အေရာင္ေတြကို သတိရလာသည္။ ေရးေရးရိပ္ရိပ္။ ေၾသာ္…စာေပသစ္၏ ဖခင္ဆိုတာ ဒါပါလား။ အိုးေဝမဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာဆိုတာ ဒါပါလား။ သခင္ဗဟိန္း ၏ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ဒါပါလား။ ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္း၏ မိတ္ေဆြဆိုတာ ဒါပါလား။ ဦးဗေဆြ၊ သခင္သန္းထြန္း တို႔ႏွင့္ အကြ်မ္းတဝင္ျဖစ္ခဲ့သူဟာ ဒါပါလား။ အလွတရားကို ကိုးကြယ္သူဆိုတာ ဒါပါလား။ ႐ုပ္ပံုလႊာတို႔၏ အ႐ွင္သခင္ ဆိုတာ ဒါပါလား။ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး သမိုင္းျဖစ္ေနသူ ဆိုတာဒါပါလား။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ကို ေနာက္ဆံုးရဲေဘာ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့သူဟာ ဒါပါလား။ တာရာဆိုတာ ဒါပါလား။ ကဗ်ာဆိုတာ ဒါပါလား။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေန၍ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာ ဒဂုန္တာရာ့ကို ေငးၾကည့္ရင္း ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနမိသည္။ အျခားေနရာမွာ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာ့ကို သြားဂါရဝျပဳမိမည္ အမွန္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ယခုေရာက္ေနသည္က သုႆာန္။ ဆရာ့ေဘးတြင္လည္း လူငယ္လူႀကီး စာေပသမားမ်ား၊ ကဗ်ာဆရာ အယ္ဒီတာမ်ား ဝိုင္းရံလ်က္။ ဟိုမွာ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဟိုမွာ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္၊ ဟိုမွာ ဆရာခ်စ္ဝင္းေမာင္၊ ဟိုမွာ ဆရာေအာင္ေဝး၊ ဟိုမွာ…။ သည္မွ် မ်ားျပားေသာ လူေတြၾကားထဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာ့အနား ခ်ဥ္းကပ္ခြင့္မသာ။ အေဝးမွသာ ေငးေမာေနရသည္။ ႐ုပ္ပံုလႊာ၊ ပ်ားအံုခံစားမႈ၊ ကားခ်ပ္၊ မွန္ကူကြက္၊ သမိုင္း၊ စာလံုး ေဆးစက္ႏွင့္ေစာင္းႀကိဳး၊ ေမႊးျမေဝရီ….ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာ။ ဆရာျမသန္းတင့္ကို သၿဂၤ ိဳဟ္ရန္ အခ်ိန္နီးကပ္လာၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာျမသန္းတင့္ လဲေလ်ာင္းေနရာဆီသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။
Read more »